“Hocam, Polibomlar Sınavda Çıkacak mı?”
Eski nesiller bilmediği bir konu olduğunda hafifçe kızarır, başını öne eğer ve susardı. Şimdiki nesil ise bilmediği konunun kürsüsünü kurup üzerine bir de konferans veriyor. Karşımızda öyle bir kitle var ki, cehaletleri o kadar elit ve sarsılmaz bir özgüvenle ambalajlanmış ki, bazen “Acaba doğrusunu onlar mı biliyor?” diye kendinizden şüphe ediyorsunuz.
Gelin, modern eğitim sistemimizin bağrından kopan, özgüveni uzayda, bilgisi yerin yedi kat dibinde olan o şanlı örneklerden birkaçına yakından bakalım.
1. Entelektüel Yanılsama: “Ben Caz Dinliyorum, oo Mozart Ha!”
Kırkyıldabir odamda müzik dinliyorum. Açmışım caz. Melodiler odada, koridorda yankılanıyor. Geleceğin kültür ateşesi gelip “Oo Mozart haaaa, Hocaya bakkkk!”
Sevgili vatandaş; caz ile Mozart arasındaki mesafe, Bağcılar ile New York arasındaki mesafe kadar. Mozart duysa kemikleri sızlamaz, ters döner, piyanosunu üzerine fırlatır. Ama olsun, çocuğun vizyonu geniş; notları birbirine çorba yapmakta hiçbir sakınca görmüyor.
2. Adını Bilmediğin Şeyin Geleceğini Kurtarmak: “Polibomlar Ne Zaman İşlenecek?”
Sınıfta en arkadan bir el kalkıyor ve son derece ciddi bir yüz ifadesiyle soruyor: “Hocam, polibomları ne zaman işleyeceğiz?”
İnsan bir an durup düşünüyor; acaba tıp dünyası yeni bir virüs mü buldu, yoksa kimyada yeni bir element mi keşfedildi? Hayır, çocuk bildiğimiz “polinom” demek istiyor. Evladım, sen daha konunun adını telaffuz edemiyorsun! Daha harfleri doğru sıraya dizemiyorsun, ben sana bunun fonksiyonel grafiğini, türevle ilişkisini nasıl anlatayım? Ama sorsan, o polibomlar kesin onun geleceğinin anahtarı.
3. Duygusal Matematik: “Ben Doğal Sayıları Seviyorum, Çünkü Sıfırı İçermiyor…”
Matematikle duygusal bağ kuran bir nesil yetişiyor. Arkadaşımız doğal sayıları çok seviyormuş, nedeni ise “0”ı içermemesiymiş. Matematik dünyası şokta, Öklid aksiyomları ağlıyor, Euler mezarında ters dönmüş durumda. Çünkü doğal sayılar tam olarak 0’dan başlar!
Sıfırsız olanlar “sayma sayıları” güzel çocuğum. “Saymadım ki zaten Hocam!” Hayır, matematiği geçtim, bir insan “sıfır” ile nasıl bir travma yaşamış olabilir ki onu doğal sayıların içinden sürgün etmek istiyor? İşte; bu bilginin değil, tamamen “hissiyatın” matematiğidir.
4. TÖVBE TÖVBE: Geleceğin Meslekleri: “Ben Makatronik Mühendisi Olacağım”
Hedefler büyük, vizyon okyanus. “Ne olmak istiyorsun?” diyorsun, göğsünü gere gere “Makatronik mühendisi” diyor. Mekatronik desene bir önce? Mekaniktir o, meka… İçindeki o gizli “a” harfiyle yeni bir mühendislik dalı icat eden bu dahi gencimiz, muhtemelen robotlara takla attıracak ama önce Türkçe sesli uyumunu çözmesi gerekiyor.
5. Parayla Büyüyen Neslin Zirvesi: “Hedefim Boğaziçi %100 Burslu Tıp!”
Ve işte cehalet ile kapitalizmin evliliğinden doğan o baş yapıt cümle: “Hedefim Boğaziçi %100 burslu Tıp.” Neresinden tutsan elinde kalıyor. Birincisi; Boğaziçi Üniversitesi bir devlet üniversitesidir; devlet üniversitesinde “%100 burslu” diye bir kontenjan/kavram olmaz, zaten ücretsizdir. İkincisi ve en muazzamı: Boğaziçi’nde Tıp Fakültesi yok! Her şeyi parayla satın alabileceğini sanan, özel okul broşürleriyle büyüyen bu nesil, devlet üniversitesini de herhalde “Boğaziçi Holding” falan sanıyor. Parayı basıp Boğaziçi’nde olmayan tıp fakültesine burslu girecek. Müthiş bir kariyer planı!
Sonuç: Bu Özgüven Beni Öldürüyor
İşin en acı verici kısmı ne biliyor musunuz? Bu çocukların hiçbirinin yüzü kızarmıyor. O “Polibom” diyen çocuk, o “Makatronik” okumak isteyen dahi, sanki dünyaya her şeyi öğretmeye gelmiş gibi bir edayla geziyorlar. Bu gereksiz, temelsiz, içi bomboş ama dışı çelik zırhla kaplı özgüven gerçekten insanı hayattan soğutuyor.
Eskiden “Cahillik mutluluktur” derlerdi. Doğruymuş. Çünkü bu kadar şeyi yanlış bilip, bu kadar mutlu ve emin olabilmek ancak üstün bir cehalet başarısı olabilir!