Yazımın başlığı, aslında Cumhuriyetin 100. Yaşı münasebetiyle Emre Kınay’ın siparişi üzerine yazdığım bir piyesin adıydı. Bazı aksaklıklar yüzünden piyesim maalesef seyirciyle buluşamadı. Bahsettiğim aşksa her fırsatta kendini gösteriyor!
Bu 10 Kasım’da da milyonlarca kişi, kurtarıcı liderlerine saygı ve sevgisini göstermek adına yağmur altında saygı duruşunda dulundu, hayata gözlerini kapadığı odayı görebilmek için saatlerce kuyrukta bekledi…
Medyaya yansıyan görüntüler bir millet aralarından ayrılışı on yıllar geçse dahi Ata’sına nasıl yaklaşıyor, bunu çok net bir biçimde gösteriyordu!
Yakın tarihlerde yapılan siyasî görüş anketlerinin ekserisinde çıkan sonuca göre en çok rağbet edilen görüş Atatürkçülük… Üstelik bu tercihler, onyıllardır Atatürkçülüğe meydan okuyan bir iktidarın gittikçe kararan gölgesi altında verilmiş…
Şüphesiz AKP iktidarının en büyük faydalarından biri Kenan Evren’in ilkel, faşist Atatürkçülük anlayışı yüzünden Kemalizmden uzaklaşan kitleleri yeniden Mustafa Kemal Atatürk’ün şemsiyesi altında birleştirmesi oldu. Bu arada her türlü dinci dayatma ters tepti. Dinin karışmadığı bir hayat tarzı ile laiklik toplumun vazgeçilmezi hâlini aldı.
Muhafazakâr ya da seküler fark etmeksizin çalışan kadınlar kendilerine çalışabilme hakkını tanıyanın Atatürk olduğunu biliyorlar. O sebeple de Atatürk’e sarsılmaz bağlılık duyuyorlar…
Gene haritacıların bile yerini unuttuğu bir köyün çocuğunu devletin en üst makamlarına taşıyanın kim olduğu âşikâr…
Ya da asalete, soya bakmaksızın bireyin fırsat eşitliği yakalamasının müsebbibinin kimliği de…
Atatürk’e aşk duyuşun nedenlerini tek tek saymaya kalksak buna ne yer ne de vakit yeter… Hazır “yeter” demişken… Bir “yeter” de Atatürk’ün devrimleriyle açılan yolları kapatmak isteyenlere söylenmelidir! Bağımsızlığımızın, özgürlüğümüzün önüne çıkan engeller ya aşılmalı yahut yok edilmelidir!
Yoksa duyduğumuz aşk platoniklikten öteye geçemez!